کریدورها روی کاغذ، کامیون‌ها در خواب؛ پوست‌اندازی دولت با لاستیک چینی!
به گزارش پایگاه خبری راهکو24؛ در دومین همایش حمل‌ونقل و توسعه اقتصادی، وزیر راه و شهرسازی با لحنی امیدوارانه اما هشدارآمیز تأکید کرد که «دیگر فرصت موکول کردن مسائل به بعد باقی نمانده است». او از پایان عصر نرخ‌گذاری دستوری، پذیرش بخش خصوصی به‌عنوان موتور محرک کشور و پوست‌اندازی دولت سخن گفت؛ دولتی که به گفته او قصد دارد محدودیت‌های گذشته را بشکند و مسیر سرمایه‌گذاری‌های چند هزار همتی در زیرساخت‌های حمل‌ونقل را هموار کند.
هم‌زمان اما معاون حمل‌ونقل وزیر راه و شهرسازی، مهران قربانی، در فضایی آرام‌تر و اداری‌تر اعلام کرد که طرح جامع حمل‌ونقل کشور پس از سال‌ها تلاش کارشناسی به ایستگاه پایانی نزدیک می‌شود. او همچنین از بررسی موضوع بیمه رانندگان در مجلس شورای اسلامی خبر داد و به جلسات مکرر درباره سوخت، لاستیک و قطعات یدکی اشاره کرد. به گفته قربانی، «جدول قواعد تخصیص سوخت» به‌زودی نهایی خواهد شد؛ وعده‌ای که مانند بسیاری از پروژه‌های زیرساختی، در آغاز روشن و امیدوارکننده است اما در ادامه با ابهام همراه می‌شود.
اما میدان واقعی قضاوت را می‌توان در نهمین نمایشگاه حمل‌ونقل، لجستیک و صنایع وابسته تهران دید؛ جایی که بازتاب سیاست‌های اقتصادی و صنعتی کشور نه در سخنرانی‌ها، بلکه در سالن‌های سرد نمایشگاه نمایان شد. حضور چشمگیر واردکنندگان لاستیک‌های چینی، غیبت محسوس کامیون‌سازان داخلی و رونق نسبی بخش اتوبوس‌رانی، پیامی روشن داشت:
در کشوری که از توسعه زیرساخت و حمایت از تولید ملی سخن گفته می‌شود، هنوز چرخ کامیون‌های ملی نمی‌چرخد، اما لاستیک خارجی به‌وفور در ویترین‌ها می‌درخشد.
در دومین روز نمایشگاه، اگرچه بازدید مدیران شرکت‌ها، کارشناسان حوزه حمل‌ونقل، نمایندگان کارفرمایان و مهمانان ویژه در سطح قابل قبولی بود، اما برای حوزه‌ای به این گستردگی و اهمیت در اقتصاد کشور، انتظار می‌رفت حضور نمایندگان مجلس شورای اسلامی، وزرا، معاونان و مقامات ارشد دولتی پررنگ‌تر باشد. این موضوع نه یک گلایه صرف، بلکه بیانگر نیاز فعالان صنعت به «گوش شنوا» برای ارائه راهکارها و پیشنهادهایی در جهت ارتقای کیفیت اجرای قوانین و ساماندهی اقتصاد بزرگ حمل‌ونقل است.
در این میان، هلدینگ «چهل‌ستون» توجه بسیاری از بازدیدکنندگان و مهمانان ویژه را به خود جلب کرد. غرفه این هلدینگ از ابتدای روز دوم با استقبال مدیران شرکت‌های صاحب کالا، نمایندگان شرکت‌های باری و مهمانان ویژه‌ای از جمله شرکت نفت پارس و شرکت ندای به‌آوران روبه‌رو شد. برخلاف برخی غرفه‌های کم‌رمق، غرفه چهل‌ستون به‌صورت مستمر در حال تعامل، پاسخگویی و ارائه خدمات بود؛ موضوعی که توجه سایر غرفه‌داران را نیز به خود جلب کرد. این هلدینگ با اتکا به سرمایه انسانی و مالی خود توانست حضوری مؤثر و قابل‌توجه در میان شرکت‌های بزرگ و کوچک نمایشگاه داشته باشد.
نمایشگاه امسال، با همه رنگ و نورش، تصویری دوگانه از صنعت حمل‌ونقل کشور ارائه داد؛ رونق نسبی در بخش حمل‌ونقل مسافری و رکود آشکار در حوزه تجاری و باری. در سالن‌ها، اتوبوس‌های شهری و بین‌شهری جدید به صف بودند و شرکت‌های فعال در حمل‌ونقل عمومی خوش می‌درخشیدند، اما جای خالی برندهای قدیمی و شناخته‌شده کامیون‌سازی به‌وضوح احساس می‌شد. تنها چند نام آشنا حضور داشتند و معرفی «کامیون کالا» با عنوان پرطمطراق «جدیدترین محصول حمل‌ونقل ۱۴۰۴» عملاً تنها نشانه تازه این بخش بود؛ نشانه‌ای که بیش از آنکه از یک جهش صنعتی خبر دهد، رنگ و بوی تبلیغاتی داشت.
در کنار این تصویر، حضور پررنگ شرکت‌های فعال در حمل‌ونقل ریلی، دریایی و بین‌المللی، امیدی محتاطانه به آینده ایجاد کرد؛ امیدی که با این پرسش جدی همراه است: آیا این تحرک‌ها واقعی‌اند یا صرفاً سایه‌ای از همایش‌ها و وعده‌ها؟
در نهایت، کنار هم قرار گرفتن این رویدادها تصویری کنایه‌آمیز از وضعیت فعلی وزارت راه و شهرسازی ترسیم می‌کند: وزیری که از شکستن محدودیت‌ها می‌گوید، معاونی که درگیر جدول تخصیص سوخت است و نمایشگاهی ملی که با ویترین‌های وارداتی و غیبت تولید داخلی برگزار می‌شود.
در این میان، جاده‌های کشور همچنان چشم‌انتظار کامیون‌های ایرانی‌اند؛ کامیون‌هایی که شاید در نقشه‌های طرح جامع حضور داشته باشند، اما در واقعیت، بیش از آنکه در حرکت باشند، در کابین رؤیا پارک شده‌اند.