چراغ‌های کم‌نور جاده‌ها و رانندگان فراموش‌شده: زندگی در کابین‌های سرد کامیون
به گزارش پایگاه خبری راهکو24، وقتی شب آرام در جاده تهران–بندرعباس فرود می‌آید، کامیون‌ها یکی‌یکی کنار شانه خاکی جاده توقف می‌کنند و چراغ‌های کم‌نورشان به‌سختی در تاریکی می‌درخشند. موتورها خاموش می‌شوند، اما چشمان خسته رانندگان هنوز بیدار است. برای کسانی که ساعت‌ها پشت فرمان سپری کرده‌اند، تنها جای استراحت، همان کابین کوچک و سرد کامیون است؛ کیلومترها دور از سرویس بهداشتی و مکانی امن برای خواب.
هزاران راننده سنگین‌سوار کشور، که تعدادشان بیش از ۴۰ هزار نفر برآورد می‌شود، شب‌ها را در همین شرایط سخت می‌گذرانند. وعده‌های غذایی غالباً کنسرو یا نان و پنیر ساده‌ای است که در بیابان‌های سوزان کنار جاده مصرف می‌شود. تصویری تلخ از زندگی کسانی که بار اقتصاد کشور را بر دوش می‌کشند اما از ابتدایی‌ترین امکانات رفاهی محروم‌اند.
چالش رانندگان تنها کمبود استراحتگاه نیست؛ رفتار نامناسب برخی پایانه‌ها و کارخانه‌ها و بی‌احترامی به جایگاه آنان، روزانه زندگی‌شان را سخت‌تر می‌کند. برخی اجازه استفاده از سرویس بهداشتی ندارند یا بابت هر بار استفاده پول می‌پردازند، و گاهی ساعت‌ها در صف تخلیه بار منتظر می‌مانند، بی‌آنکه حتی یک فنجان چای یا اتاقی برای استراحت داشته باشند.
در حالی که شبکه حمل و نقل بار کشور با تلاش همین رانندگان سرپا مانده، سهم آنها از امکانات رفاهی تقریبا صفر است. در بسیاری از کشورهای جهان، پایانه‌های بین جاده‌ای با امکاناتی مانند خوابگاه، حمام، رستوران و خدمات فنی برای رانندگان فراهم است، اما در ایران چنین زیرساخت‌هایی به ندرت دیده می‌شود.
این کمبودها، رانندگان را مجبور به استراحت در حاشیه جاده می‌کند و علاوه بر آسیب به سلامت آنان، امنیت ترافیک را نیز تهدید می‌کند. خستگی طولانی‌مدت، به‌ویژه پس از ساعت‌ها رانندگی بی‌وقفه، می‌تواند حادثه‌ای جبران‌ناپذیر رقم بزند.
با وجود نقش حیاتی رانندگان در چرخه اقتصادی، هنوز هیچ برنامه منسجمی برای رفاه و کرامت آنان طراحی نشده است. شاید وقت آن رسیده که چرخ رفاه و توجه نیز برای این قشر شریف به حرکت درآید، همان‌طور که چرخ اقتصاد بر محور تلاششان می‌چرخد.